พลาด.

วันจันทร์ที่ผ่านมา
ไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดไทยมา
เจ็บ.บบบบบบบบ
แต่เป็นความเจ็บที่"เสียสละ" และ มีคุณค่า
ดีกว่าเจ็บเพราะใครๆเนาะ..

ว่างๆ ไปบริจาคเลือดกัน ;)

ตอนบ่าย ไปสยามต่อ
แล้ววันอังคารก็พบว่า..
"พี่บอยและ FRIDAY" มาออกแคมปัสที่โรงเรียนเมื่อวันจันทร์
ณ จุดๆนั้น   รู้สึก        ..สูญเสีย..   มากของมากที่สุด  TT
รู้เลยว่า คนที่อยู่เป็นเด็ก ม.ต้น
ที่ไม่รู้จัก "ชั่วโมงต้องมนต์,, และอีกมากมาย"
เฮ้อ..
เก็บความเสียดายไว้หลายวันมาก
จนบัดนี้ยังอยู่เลย    


 

พักนี้ฟังสนามหลวงconnected
เพราะว่ะ
esp. "ลืมไม่ลง"   "อย่าเสียน้ำตา"


บอกใจให้ลืม. ลืมความเจ็บช้ำวันเก่า..
ให้ลืมครั้งเรายังเคยรักกัน
บอกใจให้ลืม ให้ลืม "ว่ารักเธอมั่น"
แต่ใจไหวหวั่นจำเธอขึ้นใจ
ข่มใจเท่าไรทำไม   "ไม่ลืม..ไม่เลือน"
จิตยังย้ำเตือนถึงวันชิดใกล้
จดจำแม้วันที่เราแรกรักฝันใฝ่
จวบจนสุดท้ายที่พรากจากเธอ

เลือนลางแต่กลับชัดทุกทีที่จำ.. จำแล้วช้ำ
จำว่าหัวใจไม่อยากจากเธอ
แต่ก็จากกันไปแล้ว นานแล้วนี่เธอ
แล้วทำไมต้องจำไว้???

แปลกจริงหัวใจนี่มันก็ใจฉันเอง
สั่งใจฉันเองยังจำไม่ได้
ปล่อยใจให้จำ เพราะมันสุดห้ามใจได้
หากตายเมื่อไรคงลืมได้เอง



LOVEphobia::
27 ก.ค. 2550 เวลา 22:00 น.

Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic